Je ziet het perfecte plaatje… maar niet het verhaal erachter
Op social media zien we vaak de glimlach. De mooie foto's. De nieuwe producten. De hoogtepunten.
Maar achter die momenten schuilt soms een verhaal dat bijna niemand kent.
De afgelopen maanden heb ik daar veel over nagedacht.
Sinds januari stond mijn leven volledig op zijn kop.
Ik kreeg de diagnose melanoom. Huidkanker.
Vanaf dat moment draaide alles om onderzoeken, gesprekken, operaties, wachten op uitslagen en revalideren. Er waren dagen waarop angst de overhand leek te nemen. Dagen waarop ik niet wist wat de toekomst zou brengen. Dagen waarop ik alleen nog maar kon huilen.
En toch...
Als ik nu terugkijk, zie ik iets wat ik op dat moment niet altijd kon zien.
God was er. Altijd.
Hij was bij mij toen ik de diagnose kreeg.
Hij was bij iedere uitslag.
Hij was bij iedere operatie.
Hij was bij iedere traan.
Hij was bij iedere slapeloze nacht.
En Hij was er ook op de momenten waarop ik alleen nog maar kon bidden: "Heer, ik kan niet meer."
Een droom die even moest wachten
Misschien is het je opgevallen dat sommige producten van Zegenvol langer op zich lieten wachten. Dat het soms stiller was dan anders.
Daar zat geen gebrek aan passie achter.
Er zat een herstelproces achter.
Terwijl ik droomde over nieuwe collecties, gepersonaliseerde Bijbels en nieuwe ideeën, was mijn lichaam bezig met genezen. Soms wilde mijn hart sneller dan mijn lichaam aankon.
Dat was moeilijk.
Ik ben iemand die graag vooruitgaat. Graag bouwt. Graag geeft.
Maar God leerde mij iets wat ik niet snel vergeet.
Soms groeit Zijn plan, terwijl jij gedwongen wordt stil te staan.
Gods zegen midden in de storm
Het bijzondere is dat juist in die moeilijke periode Zegenvol bleef groeien.
Niet omdat ik alles onder controle had.
Integendeel.
Juist toen ik moest loslaten, zag ik hoe God deuren opende die ik zelf nooit had kunnen openen.
Nieuwe ideeën kwamen.
Nieuwe mogelijkheden ontstonden.
Nieuwe mensen vonden Zegenvol.
Ik besefte steeds meer dat dit niet mijn werk is.
Het is Zijn werk.
Ik mag alleen meewerken aan wat Hij al aan het doen is.
Mijn litteken vertelt een ander verhaal
Vandaag ben ik genezen verklaard.
Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Maar misschien is het grootste wonder niet eens dat mijn lichaam genezen is.
Misschien is het wel dat God mijn angst heeft veranderd in vertrouwen.
Mijn litteken zal altijd zichtbaar blijven.
Vroeger zag ik daarin vooral pijn.
Nu zie ik Gods trouw.
Elke keer als ik ernaar kijk, word ik herinnerd aan het feit dat Hij mij nooit heeft losgelaten.
Niet één seconde.
Misschien lees jij dit vandaag niet voor niets.
Misschien zit jij op dit moment midden in jouw eigen storm.
Misschien is jouw strijd onzichtbaar voor de mensen om je heen.
Misschien ben jij moe van het wachten.
Moe van de onzekerheid.
Moe van het vechten.
Dan wil ik je dit meegeven.
Geef niet op.
Niet omdat ik weet hoe jouw verhaal zal eindigen.
Maar omdat ik weet dat God met je meegaat, ook wanneer je Hem misschien niet voelt.
Hij ziet iedere traan.
Hij hoort ieder gebed.
En Hij laat Zijn kinderen niet los.
Alle eer aan Hem
Als mijn verhaal vandaag ook maar één persoon hoop mag geven…
Als één hart hierdoor opnieuw durft te vertrouwen…
Als één iemand vandaag besluit om toch nog één keer te bidden…
Dan is het delen van mijn verhaal alle spanning en kwetsbaarheid waard geweest.
Want uiteindelijk gaat dit verhaal niet over mij.
Het gaat over een God Die trouw blijft.
Een God Die draagt.
Een God Die geneest.
Een God Die nooit loslaat.
Misschien zie jij alleen de storm. Maar God ziet al de overwinning.
Reactie plaatsen
Reacties